Bibberend geril en heftige zweetbuien

woensdag, 24 september 2008 - Biff | Geploeter

Vanmorgen bij het opstaan voelde ik me slapper en uitgepierder dan normaal.
Toen ik mijn bed uitkwam om naar het toilet te gaan keek ik in de spiegel en het viel me op dat ik er lijkbleek uitzag. Het was gewoon beangstigend.
Ik ben daarom meteen terug gegaan naar de klamme lappen omdat ik me ook nog eens erg rillerig voelde. Eetlust had ik ook al niet en energie om aan mijn boek te werken had ik al helemaal niet.
De reis die ik met Jebb moet maken kan op deze manier natuurlijk niet doorgaan. Veel kracht heb ik toch al nooit en een beetje energie is natuurlijk wel een eerste vereiste voor een uitputtende reis. Jebb zal wel teleurgesteld zijn als ik niet meekan maar als ik te ziek ben gaat het gewoon niet. Het zal wel een herfstgriep zijn die bezit heeft genomen van mijn krakkemikkige lichaam.
Hoe hoog de koorts precies is opgelopen is mij niet bekend, want een koortsthermometer bezit ik niet, maar als ik mijn hand op mijn voorhoofd leg is het wel duidelijk dat mijn lichaam in brand staat.
Het ene moment heb ik het koud en het andere moment bloedheet, en bibberend geril wordt voortdurend afgewisseld met hevige uitbraken van heftige zweetbuien waarbij ik me voel als een aan het spit geregen corpulente big waar het warme varkensvet aan alle kanten uitgutst.

Moederziel alleen zit ik thuis en als ik vannacht in het donker moet sterven is er geen mens bij me en zal ik de overgang naar de eeuwigheid in alle eenzaamheid moeten volbrengen.
Na urenlang naar de muur te hebben gekeken heb ik toch even mijn computer aangezet omdat ik me zo vreselijk begon te vervelen dat ik bang werd voortijdig aan verveling te overlijden.
Omdat ik niet op zo een domme manier aan mijn eind wilde komen ben ik wat van mijn eigen werk gaan lezen. Dat is een enorme vergissing geweest.

Normaal lees ik nooit iets terug van wat ik geschreven heb. Ik ben veel te bang dat ik erachter kom hoe waardeloos het is wat ik allemaal opschrijf en dat bleek dan ook een terechte angst te zijn.
Het is het aller-slechtste dat ik ooit heb gelezen. Tenenkrommend slecht was het.
Onthutsend waardeloos gebrabbel van een waanzinnige, dat getuigt van een zo stuitend stompzinnige infantiele geest dat al het geschrevene slechts bestempeld kan worden als het geraaskal van een zwaar imbeciele lulhannes eersteklas, en dat is dan nog een enorm understatement.
Helemaal niks is het, dat werk van mij, zoveel is me wel weer duidelijk geworden. Heel soms las ik een zin die enige inhoud leek te hebben om even later tot de ontdekking te komen dat het slechts een paar mooie woorden op een rijtje waren die als zin verder volkomen betekenisloos waren, een handje vol lettergrepen die gehusseld waren tot een wanordelijke woordenbrij waar geen enkel verband in zat. Mooipraterij om niks.

Mijn critici hebben gewoon gelijk, dat zie ik nu wel in, en eigenlijk heb ik dat al die tijd ook in mijn achterhoofd gehad. Intuïtief heb ik al die tijd geweten dat ik bezig was met misplaatste ijdeltuiterij die ik alleen op papier heb gezet om een beetje aandacht te krijgen, om het gevoel te hebben dat ik leef. Ik heb me gedragen als een verslaafde die van shot naar shot leeft, of van slok naar slok, alleen ging het bij mij om de respectjes die men mij uit medelijden gaf . ´Ach´, denken sommige vriendelijke mensen dan, ´laten we die arme sloeber maar een respectje geven, hij is zo vreselijk zielig en voor mij is het een kleine moeite om even een klein muisklikje op het respectknopje te geven, dan kan dat zielige hoopje mens weer even voort.’

Ik ga maar uitzieken en weer naar bed. Ik moest mijn hart even luchten. Jammer dat de reis niet doorgaat. Jammer dat het boek niks is en nooit zal verschijnen.
Als ik me weer wat beter voel zal ik al mijn verhalen wissen van de harde schijf.

dat lijkt me het beste

1 reactie op Bibberend geril en heftige zweetbuien

riekje
6 november 2008

Niks wissen, als je je beter voelt gewoon doorschrijven.

Geef een reactie

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.

Huilend om het leven