Ze heeft nu de sleutel van mijn huis

maandag, 22 september 2008 - Biff | Geploeter

Ik schrok enorm toen Ulrine me vertelde niet van bami te houden maar de voorkeur gaf aan nasi, helemaal nu ik zo een gigantische partij bami in huis had.
Het leek me het beste om niet te laten merken dat ik het gehoord had en daarom ben ik maar meteen begonnen over de sleutel van mijn huis die ze zo graag wilde hebben. De sleutel die we vandaag zouden laten maken. Mijn plan was eigenlijk geweest om te zwijgen over de sleutel want het zou betekenen dat we de veilige beslotenheid van mijn woning zouden moeten verlaten om de boze buitenwereld in te trekken, maar het was de snelste manier om van onderwerp te kunnen veranderen, ik zag zo snel geen andere mogelijkheid.

‘O leuk’, zei Ulrine, ‘dan gaan we lekker een middagje shoppen in de stad!’
Inwendig sloeg ik mezelf voor mijn kop om die stomme opmerking die ik gemaakt had. Shoppen is wel het laatste dat ik wil doormaken, die sleutel laten maken leek me al meer dan erg genoeg. ‘Ik voel me niet zo lekker Ulrine’, ze ik tegen haar, ‘ik denk niet dat ik het kan bolwerken om op sjouw te gaan in de stad, misschien kan jij zelf even die sleutel laten maken, dan probeer ik wat te rusten op de bank.’
‘Nee Biffje, we gaan samen, je hebt het me beloofd vorige week. Nou moet je niet gaan lopen lulhannesen. Het is heel belangrijk voor onze relatie dat we samen leuke dingen doen.’
De situatie liep volkomen uit de hand en ik besloot verder maar te zwijgen en mee te gaan naar de sleutelmaker en dan zo snel mogelijk weer naar huis te gaan. Ik had nou eenmaal een belofte gemaakt afgelopen week en ik begon me al heel erg schuldig te voelen. Ik moest er dan maar aan geloven. ‘We gaan alleen naar de sleutelmaker hoor Ulrine, meer kan ik onmogelijk bolwerken, en eigenlijk is de sleutelmaker me al te veel.’

Zo kwam het dat Ulrine me bij de arm nam en we samen naar de sleutelmaker gingen die twee blokken verderop zat in het kleine winkelcentrumpje, en waar je ook een nieuwe hak of zool onder je schoenen kon laten zetten.
Toen we er bijna waren vroeg ik aan Ulrine of zij het woord wilde voeren omdat ik het vreselijk vind om een gesprek aan te knopen met een vreemde. Ze moest een beetje gemeen lachen en ze zei: ‘Je kan het heus wel, probeer het nou maar gewoon.’
Ik protesteerde natuurlijk maar ze duwde me gewoon de winkel binnen en bleef achter me staan zodat ik vanzelf werd geconfronteerd met een man die ik nog nooit had gezien, een grote grof gebouwde vent met handen als kolenschoppen in een viezige stofjas met allemaal vlekken erop die erg op schoensmeervlekken leken.
Mijn mond was droog van de zenuwen en ik wist niet waar ik kijken moest toen hij vroeg: ‘Kan ik u misschien helpen meneer?’
Zoals ik al had voelen aankomen blokkeerde ik volledig toen hij me zo rechtstreeks adresseerde en ik kon geen woord uitbrengen. Ulrine porde me van achteren in mijn zij en ze fluisterde in mijn oor: ‘Kom op Biff, zeg nou dat je een sleutel wilt laten maken!’
Ik vond het een bespottelijke zin om tegenover een volstrekte vreemde uitspreken en ik vroeg me af wat hij allemaal van me zou denken. Hij zou vast denken dat ik een sleutel was verloren of dat die sleutel voor Ulrine was, en dat laatste was natuurlijk ook de waarheid. Ik vond alleen dat het een vreemde helemaal niks aanging hoe mijn privéleven in elkaar stak en had absoluut geen zin om zulke intieme zaken met een vreemdeling te bespreken.
Ulrine had me voor het blok gezet en daarom zei ik dan maar de zin die me in het oor gefluisterd had.
‘Ik wil een sleutel laten maken meneer’, zei ik zachtjes. De man verstond me niet, ‘wat zegt u meneer? Ik kan u niet zo goed verstaan, wilt u een sleutel laten maken?’

Ik schaamde me dood omdat ik zo onduidelijk had gesproken en ik begon mijn huissleutel uit mijn zak te halen om aan de man te geven. Een tijdje peuterde ik in mijn zak omdat de sleutel een beetje bleef hangen achter mijn portemonnee en toen ik hem aan de man gaf keek hij me recht in mijn ogen en er gebeurde precies waar ik zo bang voor geweest was; hij stelde me een vraag over mijn privéleven.
‘Bent u uw reservesleutel kwijtgeraakt meneer?’ Hij bleef me verwachtingsvol aankijken na het stellen van die afschuwelijke vraag en daarom keek ik maar een beetje naar de grond en ik schudde nerveus van nee. Hij grinnikte vet en vroeg: ‘Aha, dan is hij zeker voor de dame!’ Hij moest hard lachen om zijn eigen opmerking en toen ik opkeek gaf hij me een vette knipoog.
Ulrine zag dat ik het te kwaad kreeg bij de vrijpostige opmerkingen van deze brutale kerel. Ze kwam naast me staan, pakte mijn hand en zei tegen de bruut: ‘Kunt u alstublieft een aluminium sleutel voor ons maken?’
Het leek wel of Ulrine de reusachtige man had betoverd want hij vergat totaal wat hij had gevraagd. Het was een geniale afleidingsmanoeuvre geweest van haar, waarvoor ik haar inwendig bedankte. Ze wisselde een blik van verstandhouding met me toen de man omkeek naar zijn rekje met sleutels om een passend exemplaar uit te zoeken en gaf een kneepje in mijn hand.
De man vroeg of we een groene, een rode of een goudkleurige sleutel wilden hebben en gelukkig nam Ulrine het woord en zei: ‘Doet u maar een gouden.’
De man ging naar een speciaal apparaat waar hij mijn sleutel met een soort bankschroef in vastzette en in een mum van tijd had hij een nieuwe sleutel voor me gemaakt.
Weer keek hij me aan en zei plotseling vanuit het niets tegen me: ‘Dat is dan zes vijfennegentig.’
Het was tijd geworden om te gaan betalen besefte ik en ik haalde mijn portemonnee uit mijn zak om er geld uit te halen. Meteen zag ik dat ik het niet gepast had en daarom gaf ik hem een biljet van tien euro. De man opende zijn kassa en gaf mij drie euro en vijf cent terug. Het was een losse euro, een munt van twee euro, een munt van 50 eurocent, twee muntjes van 20 cent en één van vijf cent.
Hij gaf het aan me en daarbij raakte hij een heel klein beetje mijn hand aan met die enorme kolenschop van hem terwijl hij zei: ‘Alstublieft meneer.’
Ik rilde bij de onverwachte aanraking maar deed gewoon alsof ik niks had gemerkt en stopte snel het geld in mijn beurs. Ik wilde me al snel omdraaien om zo snel mogelijk het winkeltje te verlaten toen hij me vroeg of ik nog een bonnetje wilde. Ik wilde niet nog een keer aangeraakt worden door die onvoorspelbare man dus ik zei, ‘Nee dank u’, en ik ben samen met Ulrine snel weggegaan.

Eenmaal buitengekomen wilde Ulrine met mij naar een verderop gelegen kledingzaak om een korte broek voor mij uit te zoeken, want ze vond dat ik er een nodig had voor de vakantie die er nu snel aan zit te komen. Ze nam me stevig bij de arm en trok me tegen mijn wil mee naar de winkel waar een groot bord met UITVERKOOP in de etalage stond en er lag een keur aan korte broeken uitgestald van verschillende materialen en in diverse maten en kleuren.
‘Moet je nou zien, wat een bof!’ Ulrine was buitengewoon enthousiast over de enorme keus die geboden werd en de in haar ogen buitengewoon gunstige prijsstelling, terwijl ik me alleen maar zorgen maakte over mijn smalle beurs die maandelijks maar karig wordt gespekt door een mager uitkerinkje van de Sociale Dienst.

ik wilde alleen nog maar naar huis

Reageren?

Geef een reactie

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.

Huilend om het leven