Ze bekeken schaamteloos mijn lichaam

dinsdag, 23 september 2008 - Biff | Geploeter

Als een goed getrainde judoka had Ulrine mijn arm in een stevige houdgreep genomen en sleepte ze me de herenmodezaak binnen zonder acht te slaan op mijn goed onderbouwde tegenwerpingen die vooral mijn onvoorstelbare vermoeidheid en beroerde lichamelijke constitutie als onderwerp hadden.
We waren nog niet binnen of er kwam een opdringerig jong verkoopstertje op ons af die vroeg of ze ons misschien kon helpen.
‘Kan ik u misschien ergens mee helpen?’ waren de woorden waarmee ze zich tot ons richtte. Er ontspon zich een geanimeerd gesprek tussen mijn vriendin en de jonge verkoopster waarbij ik als lijdend voorwerp fungeerde. Ik was zelf op een stoel gaan zitten die in de winkel stond want ik kon niet meer op mijn benen staan vanwege de verregaande staat van uitputting waarin ik verkeerde.
Het leek alsof de twee vrouwen een geheim verbond hadden gesloten met als doel mij tot op het bot te vermoeien. De verkoopster wilde weten wat mijn maat was en het was voor mij absoluut onmogelijk om daar een antwoord op te geven. Zulke dingen vraag je gewoon niet vind ik en bovendien wist ik het ook helemaal niet omdat het vele jaren geleden was dat ik een kledingstuk had aangeschaft.
‘Misschien kunt u even opstaan meneer’, zei het meisje, dat waarschijnlijk niet veel ouder was dan een jaar of achttien. ‘Als u even uw hemd een beetje optilt kan ik wel ongeveer zien wat voor maat u heeft.’ Ze behandelde me gewoon als een onmondige kleuter en Ulrine deed alsof het allemaal maar heel normaal was.
Samen bekeken de twee vrouwen schaamteloos de omvang van mijn pafferig bleke buik en ik voelde me als een bejaarde stier op de veemarkt die met een keurende blik bekeken wordt door een paar kooplustige boerinnen, maar slechts geschikt wordt geacht voor de slacht om verwerkt te worden tot hondenbrokken van tweederangs kwaliteit die men uitserveert in de goedkopere dierenpensions waar sommige honden verblijven moeten als hun baasjes in een ver buitenland verkeren voor een geldverslindende zonvakantie.

Met strakke hand werd ik door het verkoopstertje met een setje korte broeken naar een pashokje gedirigeerd waar ik achter een gordijn mijn eigen broek moest uittrekken om me in verschillende korte broeken aan de blikken van beide dames te onderwerpen.
Het pashokje was akelig benauwd en ik raakte bijna bedwelmd door de intense geur van nieuwe kleding. Het zweet parelde op mijn voorhoofd en naarmate ik meer broeken moest passen begon ik steeds erger te transpireren tot het zweet me op mijn rug stond.
Pas na drie broeken waren ze tevreden en mocht ik eindelijk ophouden met passen. Allebei waren ze het erover eens dat een kakikleurige broek met grote zakken me het beste stond en vanwege de grote zakken ook het meest praktisch zou zijn als vakantiekleding omdat ik allerleis zaken bij me zou kunnen dragen zonder gebruik te hoeven maken van een tas, maar ik voelde me alleen maar belachelijk omdat mijn harige benen zo duidelijk te zien waren. Melkflessen waren het, maar dat is ook logisch want ik stel ze nooit bloot aan direct zonlicht.
Ik kon wel janken van pure vermoeidheid en vernedering en ik was opgelucht toen ik eindelijk die verschrikkelijke winkel mocht verlaten. Veertien euro vijfennegentig had ik moeten afrekenen en ik was blij dat ik genoeg eten in huis had, want ik had mijn portemonnee volledig moeten omkeren om het gehele bedrag te kunnen voldoen.

We begonnen aan een lastige terugreis want bij mij was de pijp helemaal leeg na alle geleverde inspanningen, en vooral de afmattende perikelen in het benauwde pashokje hadden me danig de das omgedaan. Ik zat er op een verschrikkelijke manier doorheen en ik moest alle zeilen bijzetten om mijn afgeleefde ouwe mannenlichaam naar mijn huis te kunnen slepen.
Thuis aangekomen stak Ulrine haar nieuwe goudkleurige sleutel in het slot en het leek wel of de deur vanzelf openzwaaide. In plaats van de drempel over te stappen bleef ze staan en keek me vragend aan. ‘Nu ik de sleutel heb, wil jij me misschien naar binnen dragen lieverd?’
Ik wist meteen dat ik daar niet toe in staat was met mijn zwakke rug, en ik zag er ook het nut niet van in. ‘Wat heb je daar nou aan Ulrine, wil je soms dat ik me blesseer? Ik voel me zo afschuwelijk afgepeigerd dat ik er echt niet toe in staat ben. Zelfs een leeg luciferdoosje zou me nu te zwaar zijn.’
Even zag ik een schaduw over haar gezicht trekken. Ik voelde wat voor een waardeloos persoon ik was, dat ik haar niet eens een plezier kon doen vanwege mijn belabberde conditie en ik voelde me de meest nutteloze en overbodige man op dit ondermaans tranendal. Het liefst was ik ter plekke in rook opgegaan, maar dat gebeurde natuurlijk niet. We waren nou eenmaal niet in een sprookje.
‘Het spijt me Ulrine, ik kan het allemaal niet meer bolwerken. Misschien kan je maar beter gaan, aan mij heb je toch niks. Ik ben gewoon een waardeloze lulhannes.’
‘Ja, je bent een lulhannes Biff, maar wel een hele lieve. Je bent de liefste lulhannes van de hele wereld. Ga nou maar naar binnen, dan gaan we wat eten, en na het eten heb ik een verrassing voor je.’

Het werd inderdaad een enorme verrassing. Wat er gebeurde was iets dat ik nog nooit had meegemaakt en wat een onwaarschijnlijk diepe indruk op me heeft gemaakt.
Nu ik dit schrijf is het alweer bijna drie dagen geleden en ik ben nog steeds bezig het allemaal te verwerken. Nooit zal ik deze ervaring vergeten, deze avond en nacht die ik met haar doorbracht. Mijn uiterste best zal ik doen om deze uren te beschrijven in mijn boek, maar of het lukt deze buitengewone indrukwekkende gebeurtenis op een begrijpelijke manier onder woorden te brengen weet ik niet.

het zal moeilijk worden

1 reactie op Ze bekeken schaamteloos mijn lichaam

Hij is mooi… Heel mooi!:D
(En ontzettend lachwekkend.)
Sjah je gaat gekke dingen doen als je op school achter de computer zit en al meer dan een half jaar bewust geen les krijgt en alle sites waar je op zou willen zitten onbereikbaar zijn door een naar soort van siteblokkeer ding.
Gelukkig dat jij nog bereikbaar bent, alhoewel ik me begin af te vragen hoe lang dat nog gaat duren. Gezien dat ze je doodongelukkig willen maken op deze school. Plezier is een verboden woord, zo blijkt maar weer uit hun zware controle op de sites waar je op zit.
Goed, genoeg geschreven.
Liefs, Hanneke!

Geef een reactie

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.

Huilend om het leven