Is dit een droom?

maandag, 20 oktober 2008 - Biff | Geploeter

Tot in het diepst van mijn vezels tril ik nog na van het Bloggers Bal van afgelopen zaterdag. Met lood in de schoenen en een torenhoge druk van de verwachtingen waaraan ik moest zien te voldoen stapte ik in de automobiel van de meneer die mij naar Harderwijk zou brengen.
Natuurlijk was ik bang om in geschonden staat in Harderwijk aan te komen, of zelfs helemaal niet te arriveren. Het is een bekend gegeven dat het reizen per auto ongelooflijke risico’s met zich meebrengt vanwege de hoge snelheden waarmee er gereden wordt. Zelfs als de chauffeur een bekwaam en gekwalificeerd automobilist is kan je nog steeds de dupe worden van medeweggebruikers die niet goed uitkijken. Je hoort vaak genoeg mensen in beschonken toestand hun voertuig besturen en daardoor een ongeval veroorzaken. Ook is het mogelijk dat de auto een klapband krijgt en daardoor over de kop slaat of dat de motor spontaan in brand vliegt omdat er een benzineslangetje scheurt vanwege achterstallig onderhoud en dan ontpoft de auto gewoon tijdens het rijden. In veel films vinden mensen een onherroepelijke dood in exploderende auto’s of worden ze door Magere Hein gehaald als de remmen zomaar diens weigeren. In zulke gevallen kent die lange Pierlala geen greintje genade en bevind je je in de Hades voordat je er erg in hebt. Dan moet je je daar weer zien te redden.
Ik vind het hier al moeilijk genoeg!
Dat ik er rustig en onbekommerd bijzat in de auto kan dus niet gezegd worden, en mensen die dat zeggen moet je met een korreltje zout nemen.

Zwetend en bibberend zat ik in de auto te bidden voor een goede afloop. Er zat niks anders op dan me over te geven, daar was ik me van bewust, maar het lukte me gewoon niet. De hele tijd moest ik denken aan Ulrine. Als zij naast me had gezeten had ze me misschien tot bedaren kunnen brengen en mijn bange hart kunnen troosten met de zachte lieve woorden die ze in de laatste avond van ons samenzijn tot me sprak. Toen ik mijn ogen sloot kon ik bijna de geur van rauwe kipfilet en warme melk ruiken, zó sterk dacht ik aan haar.
Even dacht ik haar stem te horen in het diepe binnenste van mijn hoofd, maar het was slechts verbeelding.
De man die mij had afgehaald maakte de toestand niet veel beter. Hij had zijn aandacht volledig bij het verkeer en het leek wel alsof hij niet eens merkte dat ik er was. Ik begon te denken dat hij een hekel aan me had omdat hij mijn blogs kende en mij een verschrikkelijke aansteller vond.
Na bijna drie kwartier gereden te hebben kwamen we op het allergevaarlijkste gedeelte van het traject; we reden de polder in die vroeger de Zuiderzee was geweest. Hierdoor bevonden we ons onder de zeespiegel en ik was bang dat de Afsluitdijk het zou begeven precies op het moment dat wij over de voormalige zeebodem reden. Ik werd door angst bevangen en mijn keel werd dichtgesnoerd door dit onbehaaglijke gevoel.
Vooraf had ik op anwb.nl gekeken en ik was ervan overtuigd geweest dat de chauffeur de route over Utrecht zou nemen, want waarom zou je zulke extreme risico’s nemen als dat helemaal niet nodig was? Ik vroeg de angstaanjagend stille man daarom of hij wilde keren en een veiligere route wilde nemen.
‘Het spijt me meneer, maar voorlopig is er geen sprake van dat we kunnen keren en bovendien ben ik van mening dat we te laat gaan komen als we dat doen. U zou uw voordracht niet meer kunnen houden, want het leven wacht op niemand!’
Ik vroeg de man nogmaals om zo snel mogelijk koers te zetten naar hoger gelegen gebied, maar mijn verzoek was aan dovemansoren gericht. Als ik thuis tegen mijn muur praat tijdens het op de bank zitten krijg ik meer respons dan dat deze man bereid was mij te geven.
Ik raakte ervan overtuigd dat deze man een incarnatie was van de duivel, of op zijn minst bezeten was door een kwaadaardige demon die mij zo snel mogelijk naar de andere wereld wilde helpen en ik had er spijt van dat ik mijn gehele leven te lui was geweest om fatsoenlijke uitdrijvingsrituelen uit mijn hoofd te leren, zoals die priesters ze in sommige films uit het hoofd kunnen reciteren. Ik kon me zelf wel voor mijn kop slaan dat ik nooit deze moeite had genomen. Hoe moeilijk en zwaar zo een studie misschien ook was geweest, het had me nu mooi het leven kunnen redden.
Er was nog maar één ding dat ik kon doen… smeken!
Ik begon er meteen mee: ‘Beste meneer, kunt u mij alstublieft via een andere route naar Harderwijk brengen? Ik ben zo vreselijk bang dat mijn haar ervan begint uit te vallen. U kunt het nu niet zien omdat mijn haar aan elkaar geplakt zit met gel, maar vele haren zijn al losgekomen van de haarwortel en zitten alleen nog maar vastgeplakt aan de haartjes die nu nog vast zitten. Ik smeek u om de auto te keren, om uwen en mijnentwille.’

Mijn smeekbede haalde niets uit. De man bleef halsstarrig voor zich uit naar de weg kijken, hij keek niet op of om! En toen ik begon te huilen sprak hij nogmaals.
‘Beste meneer Johansson, het is echt niet mogelijk om hier te keren, ik kan alleen maar even stoppen bij ginds gelegen tankstation waar u een luchtje kunt scheppen terwijl ik de auto voorzie van nieuwe brandstof.’
Terwijl hij dit zei liet hij de auto al afremmen waarna hij het voertuig richting uitvoegstrook dirigeerde op weg naar de benzinepomp.
Hij bracht de auto tot volledige stilstand pal voor de pompen waar de benzine uit de benzinepistolen komt vloeien. Hij opende mijn portier en toen raakte ik pas echt in paniek. Ik gilde van angst: ‘We verdrinken, we verdrinken, we moeten maken dat we wegkomen!’
‘Kom nou maar meneer Johansson,’ zei de man, ‘er is geen water te zien!’
Ik keek uit het portier en zag verderop hoe een man een sigaret opstak. Van pure angst begon ik met mijn ogen te rollen en over de bank te kronkelen. Terwijl het schuim me op de lippen kwam riep ik dat we zo snel mogelijk moesten wegrijden omdat de hele boel straks zou exploderen vanwege de sigaret die de verderop staande tot ontvlamming bracht.
Mijn chauffeur sloot mijn portier en liep op de roker af . Ik denk dat het door de hoog opgelopen angst kwam dat mijn gehoor bovennatuurlijk scherp werd, want ik hoorde duidelijk hoe de chauffeur de roker vriendelijk vroeg de sigaret uit te maken omdat zijn passagier panikeerde. ‘Wat een onzin,’ bromde de roker, en hij nam een extra diepe haal van zijn saffie die hij heel diep inhaleerde.
Mijn passagier is toevallig wel de bekende auteur Biff Johansson meneer,’ zei mijn chauffeur zachtjes, ‘een gevoelig mens en groot schrijver. Je maakt hem nú uit of je brengt jezelf in ernstige moeilijkheden. Ik merk daarbij op dat ik 4e dan karateka ben na langdurige training in Japan.’
De lichaamstaal van de asociale roker sprak boekdelen. Hij schrok van deze woorden en liet de peuk vallen. Mijn chauffeur trapte hem grondig uit en het gevaar was geweken.
Meteen na dit onverkwikkelijke incident liep hij op de auto toe en opende het portier. ‘Het is in orde meneer Johansson. Het spijt me dat ik u schrik heb aangejaagd. Ik moet echt even tanken, daaraan kan ik helaas niets veranderen en dat zult u als een vent moeten accepteren. Ik reken erop dat u zichzelf vermant. Daarna maak ik rechtsomkeert en gaan we over Utrecht verder. Dan komen we maar wat later.’
Hierdoor kwam het dat ik wat later in Harderwijk arriveerde dan gepland, maar later hoorden we dat de dijken weliswaar niet doorgebroken waren maar dat veel mensen vanwege een ongeluk uren in de file hadden gestaan. Ik was mijn chauffeur dus buitengewoon erkentelijk.

Bij aankomst in Harderwijk mocht ik even bijkomen in een kantoor boven het restaurant, maar al snel moest ik de enorme mensenmenigte in om voor het eerst van mijn leven voor te dragen uit eigen werk. Toen ik de zaal binnenliep zag ik minstens 70 mensen als het er al niet meer waren en er was niemand om me te laten zien waar de microfoon was, die heb ik helemaal zelf opgezocht.
Met het zweet in mijn handen heb ik een voordracht gedaan. Het kan nooit goed geweest zijn, dat weet ik zeker en ik was voortdurend bang dat het uitlachen waarover ik zo vaak had gedroomd zijn aanvang zou nemen, maar het gebeurde niet.
Na de laatste woorden van mijn voordracht was het heel even stil en toen begon er iemand te klappen, en nóg een en nog een. Al snel stonden alle toehoorders te applaudisseren.
Voor het eerst in mijn leven kreeg ik, Biff Johansson, applaus en een trots gevoel borrelde in me op. Ik had iets gepresteerd!
Ik liep naar het tafeltje waar mijn boeken lagen en deed heel eventjes mijn ogen dicht omdat ik het allemaal niet kon geloven. Het leek wel of ik Ulrine’s stem hoorde in mijn hoofd die zei: ‘Zie je wel Biff, je kan het!’
Het was natuurlijk niet zo, maar het leek net echt en het gaf me kracht.
En toen gebeurde het; er kwamen mensen naar mijn tafeltje die ik kende van Hyves. Ze gaven me complimenten. ‘Wat deed je het goed Biff,’ zei de een, en een ander zei: ‘Al die tijd al, vanaf je allereerste blog, ben ik je fan. Je bent een geweldig schrijftalent.’
Zo ging het een hele tijd door. Ik kreeg zoenen van allerlei vrouwen en de mannen gaven me een hand en sommigen ook een zoen. Iemand omhelsde me, en nog iemand. Men wilde zelfs met me op de foto!

Er gebeurde iets met me. Het leek wel alsof de mensen me echt accepteerden en ik moest lachen. Iets in me veranderde op deze bijzondere dag. Ik kreeg ineens het gevoel dat ik iemand was!
Natuurlijk is dat allemaal onzin, want dat kan niet, maar het gevoel was fijn en ik zal het altijd onthouden. De mensen lachten naar mij en ik lachte terug, steeds en steeds weer.
’s Avonds toen ik uitgeput tussen de klamme lappen was kon ik het allemaal niet geloven. Was dit echt gebeurd of was het weer eens een van mijn rare dromen?

De volgende dag keek ik op Internet en ik zag foto’s van mezelf en op die foto’s lachte ik en was ik trots op mijn boek. Het lijkt er echt op dat het echt is gebeurd, maar het kan ook zijn dat dit een hele lange droom is en dat ik nu nog steeds droom.

misschien is mijn hele leven wel een droom

Pemmy en Biff

Pemmy en Biff

 

Sjoukje en Biff

Sjoukje en Biff

 

Sjoukje, Biff en Audy

Sjoukje, Biff en Audy

 

Hier lijkt het of ik Ulrine hoor       Foto: Pemmy

Hier lijkt het of ik Ulrine hoor Foto: Pemmy

9 reacties op Is dit een droom?

Irmgard
20 oktober 2008

Hele mooie foto’s. Erg jammer dat ik er niet bij kon zijn.

Audy van der Wolf
20 oktober 2008

Waus!
Ik voel me vereerd…

Sjoukje
20 oktober 2008

Ik word bijna even beroemd als jij zeg! Gewoon 2 keer in beeld!

Het was een schitterende dag!

Jacky
20 oktober 2008

Als ik jou zo zie dan denk ik dat ik ook maar “bami” ga eten. Geen verkeerde uitwerking ;)

Knuff Jacky

Dini Taamallah Bossink
20 oktober 2008

super alsof ik er bij was enniet in tunesie zit
fotos zijn geweldig

Marianne
21 oktober 2008

Deze had ik nog niet gezien. Was echt gezellig vond ik.

André Vos
23 oktober 2008

Leuke foto”s!
Niet gedacht dat je in werkelijkheid lookt als een charmante kerel,Biff!
Groet,
André.

Renske
24 oktober 2008

Hoi Biff,
Mooie foto’s!
Liefs,
Renske

Iris
5 november 2008

Whahaha, die glijende wijven….je bent wel goed in imagebuilding. ;)

Geef een reactie

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.

Huilend om het leven