Papa zou trots geweest zijn

vrijdag, 29 augustus 2008 - Biff | Geploeter

Nadat mijn zus Binie gisterenmiddag was gekomen werd ik een heel klein beetje rustiger en werd het paniekgevoel dat als een op volle sterkte spelend, door een krankzinnige dirigent geleidt symfonieorkest door mijn hersenpan denderde, een klein beetje milder van toon.
Normaal kletst ze me de oren van het hoofd, maar dat had nu geen enkele zin. Ik hoorde helemaal niets.
Ze moest op een briefje schrijven wat ze me wilde zeggen, wat de communicatie bijzonder stroperig maakte.
Omdat het al laat begon te worden nadat ze me helemaal gewassen had, is ze op de bank blijven slapen. Ik had gehoopt dat ze mee zou gaan naar de dokter, maar ze moest al vroeg weg. Daardoor stond ik er moederziel alleen voor.
Wel heeft ze me voordat ze wegging geholpen met het aantrekken van mijn schoenen en bovenkleding omdat ze bang was dat ik anders niet zou gaan. Mij ontbrak de kracht en de motivatie om dat allemaal te doen, want ik geloofde niet eens dat ik de lange wandeling naar de dokter zou kunnen volbrengen.

Uiteindelijk heb ik lang getwijfeld toen Binie eenmaal weg was, maar haar woorden indachtig ben ik toch maar gegaan. Ze had gezegd: “Papa zou erg trots geweest zijn op je, als je helemaal zelf naar de dokter ging en ik weet zeker dat hij van uit de hemel naar je kijkt.”
Ik had moeten huilen toen ze dat zei, want mijn vader is jong gestorven en ik mis hem nog elke dag.

Met dichtgeknepen keel heb ik me naar de dokter gesleept waar ik me trillend van angst heb gemeld bij de assistente. Ik moet eerlijk zeggen dat ze heel erg haar best deed om me gerust te stellen, dat had ik niet verwacht. Ze liet me maar heel eventjes wachten en nam me toen meteen mee naar de behandelkamer waar ik wél in een stoel moest zitten, maar hij was niet zoals ik hem had gezien in mijn bange dromen, met allemaal leren riemen waarmee ik zou worden vastgesnoerd.
Toen even later de dokter kwam en de zuster hem de spuit gaf met een lange slang eraan, zonk de moed me in de schoenen. Ik begon zachtjes te jammeren en voelde me als een mager speenvarken dat naar de slachterij werd gebracht onder het voorwendsel van het krijgen van een lekkere bak slobber, terwijl een kille slager klaarstond om het varkentje achteloos te kelen.

Toen de dokter de spuit in mijn oor plaatste werd alles me zwart voor de ogen en werd ik meegezogen in een diepe zwarte leegte. Terwijl ik flauw viel en geen levenstekenen meer vertoonde, kwam ik in een lange tunnel terecht die me in een eindeloos eeuwigdurend lijkende spiraal bracht. Tijd en ruimte hadden geen betekenis meer voor me en ik weet niet hoe lang ik in deze toestand ben geweest. Het lijkt wel een eeuwigheid, maar het kan ook een paar seconden zijn geweest.
In deze bewusteloze toestand hoorde ik een stem zachtjes diep van binnen in mijn hoofd.
Het was een van de stemmen die gisteren ook in mijn hoofd had rondgezongen maar toen onverstaanbaar was gebleven. De stem zei zachtjes dat ik mijn ogen moest openen.
Als in een droom deed ik mijn ogen open, niet mijn fysieke ogen, maar ogen van een innerlijke aard.
Ik kon niet geloven wat ik zag, zo onbeschrijfelijk mooi was het, en geloven doe ik het nu nog niet.
Ik zag een stralend wezen met prachtige blauwe ogen en lang lichtgekleurd haar. Ik kon onmogelijk zeggen of het een mannelijk dan wel vrouwelijk wezen was, maar het straalde een helder licht uit en ik kon duidelijk zien dat het grote vleugels had. Als ik niet beter wist zou ik zeggen dat het een Engel was.
Het wezen lachte naar me en streelde mijn gezicht en liet een hand door mijn dunne haar gaan en sprak: ‘wees gegroet lieve Biff en laat al je zorgen en moeilijkheden varen op de golven van de Grote Oceaan, alsof ze van je wegvaren in een speciaal klein bootje, dat er voor gemaakt is om nimmer terug te keren en alles af te leveren aan de Voorzienigheid, die ze zal opslaan in het Oneindige Niets, om ze nooit meer te laten terugkeren.’
De verschijning blies daarna een helder wit licht door me heen en sprak nogmaals: ‘Open je ogen, het klusje is geklaard Biff, je oren zijn weer schoon.’
Ik opende mijn ogen en keek recht in de ogen van de doktersassistente die aan me vroeg of het weer een beetje ging. Ze had tranen in haar ogen en ze zei dat ik had gezongen toen ik bewusteloos was en dat het schitterend was geweest.
Ik begreep er helemaal niets van, want ik kan wel zingen, maar iedereen vind het altijd afschuwelijk en zegt dat ik er niks van kan.
Haar woorden waren zo duidelijk te verstaan en mijn gehoor was zo intens scherp dat ik de mieren in de tuin kon horen marcheren. De assistente had gelijk gehad. Mijn gehoor was weer even goed als een jonge jachthond die speciaal gefokt is voor langdurige drijfjachten, waar alles op gehoor en uithoudingsvermogen aankomt.

Ik mocht uit de stoel komen en begreep niet wat er gebeurt was. Ik heb helemaal geen pijn gehad en de behandeling was veel eenvoudiger verlopen dan ik had verwacht.
Ik trok mijn jas aan en ben naar huis weten te komen. Het was een zware en vermoeiende wandeling en nu ik thuis ben voel ik me alsof ik de Mount Everest heb beklommen, zo moe ben ik.

ik voel de spierpijn al opkomen

1 reactie op Papa zou trots geweest zijn

elswittem
9 januari 2009

Hoi! 

Sorry om niet ontopic te reageren, maar ik was hier aan het rondsurfen, ben een tijd geleden nog hier geweest en nu kon ik niet meer aanmelden omdat ik mijn oud paswoord en usernaam vergeten was, en wist niet meer welk email adres ik gebruikte.

Is lang geleden

Weet iemand een idee om een extra inkomen te verdienen, ik ben op het moment in geldnood na mijn scheiding. Ik heb een dochter van 11 jaar dus alle tips zijn welkom!

bedankt voor de moeite,

Els Wittem

Geef een reactie

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.

Huilend om het leven