Zo kan ik gewoon niet verder

donderdag, 28 augustus 2008 - Biff | Geploeter

Nu alles zo onder de olie zit en ik me helemaal glibberig voel hoeft het voor mij allemaal even niet meer.
Ik ben er zo neerslachtig van dat ik het helemaal fout heb aangepakt met de slaolie dat ik van mezelf walg. Ze hebben het er wel eens over dat iemand zijn gewicht in goud waard is. Ik kan nog niet eens zeggen dat ik mijn gewicht in stront waard ben, want ik ben helemaal niks waard.

Ik heb wel eens gehoord dat gedroogde koeienpoep in India geld waard is, en dat ze het drogen om in plakken te verkopen en er een vuurtje mee te stoken om erop te kunnen koken. Ook in Nederland is stront nog wat waard en worden er installaties gebouwd waarmee ze uit stront stroom kunnen opwekken.
Het is een rotgevoel om nog minder waard te zijn dan uitwerpselen. Het is een gegeven waarmee niet makkelijk te leven is.

Ik ben maar opgehouden met olie te druppelen want het helpt toch niks en heeft tot nu toe alleen maar averechts gewerkt. Ik hoor nu helemaal niks meer en ik breng de lange uren door in doodse stilte. Ik hoor alleen het ruisen van mijn bloed in het diepste binnenste van mijn oren en ik vind het geen prettig geluid. Het geeft het gevoel alsof je op een rubberen kindervlotje zit op een woeste rivier, terwijl je weet dat je steeds dichter bij een enorme waterval komt die zich met donderend geraas honderden meters naar beneden een diepe afgrond in stort.

Ik heb steeds het idee dat er op de deur geklopt wordt, of dat er gebeld wordt en dat ik het niet hoor. Ik hoopte dat mijn neef kwam, maar van hem kreeg ik net een berichtje dat hij het erg druk heeft en dat hij verliefd is. Als hij verliefd is denkt hij alleen nog maar aan zichzelf en heb ik helemaal niks meer aan hem. Hij vroeg nog wel of ik aan mijn boek bezig was maar onder deze moeilijke omstandigheden kan ik dat onmogelijk bolwerken. Ik ben gewoon nergens toe in staat en voel me vreselijk.

Toen ik vanmiddag wegdutte op de bank golfde er ineens een plas olie uit mijn oor zo mijn nek in. Ik vond het zo smerig dat ik er onpasselijk van werd. Mijn leven wordt totaal beheerst door die smerige olie op dit moment, en ik weet me er totaal geen raad meer mee.

Ik wou dat Ulrine hier was om me te helpen want ik voel me als een eenzame cowboy met twee gebroken benen, die in het zwakke schijnsel van een dovend vuurtje de coyotes in de schaduwen ziet naderen, wachtend op zijn gestorven vlees.
Het is me gewoon allemaal teveel, het is meer dan ik aankan en het bestaan gaat vér over mijn beperkte grenzen met deze zware test.

Ik ben maar een eenvoudig miezerig mannetje dat ook niet meer weet wat hem te doen staat. Overal zit nu olie, in mijn kleding, op mijn bank en de klamme lappen zijn er nu ook van doordrongen omdat ik per ongeluk de fles aantikte bij het druppelen en er wat mijn bed in golfde.
Ik hoor fluisterende stemmen in de oorverdovende stilte die mijn hoofd is binnengedrongen. Wat ze zeggen kan ik niet verstaan maar mijn keel voelt dik en dichtgeknepen van radeloze benauwdheid.

Morgen is het zover en zal ik er op uit moeten gaan richting die afschuwelijke dokter, hoe zwaar het ook zal worden en hoe vreselijk de martelende behandeling ook zal zijn.

zo kan ik gewoon niet verder

Reageren?

Geef een reactie

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.

Huilend om het leven