Ik had er nooit aan moeten beginnen

woensdag, 27 augustus 2008 - Biff | Geploeter

Bij het wakker worden vanmorgen rook ik meteen een penetrante oliebollenlucht. Deze sterke geur deed me weer denken aan die akelige oudejaarsavond van alweer ruim tweeënhalf jaar geleden toen mijn moeder oliebollen had gebakken in mijn krappe keukentje en zich daarbij zo verbrand had aan de gloeiend hete olie die uit de pan was gespetterd bij het frituren van de appelflappen.
De oliebollen waren nog goed gegaan maar de appelflappen hadden zo vreselijk gespat dat hete druppels haar aangezicht hadden weten te bereiken. Gelukkig had ze haar bril op, maar ze heeft weken met rode vlekken in haar gezicht gelopen waar de olie haar hoogbejaarde huid had weten te bereiken.

Deze nare avond kwam weer bij me boven en ik voelde me als een tijdreiziger die verkeerd heeft gezwengeld aan het stuurwiel van zijn tijdmachine, en zo op een verkeerde plek in de historie is beland.
Langzaam vervaagde de onprettige herinnering en mijn aandacht werd opgeëist door de bittere realiteit: mijn kussen zat onder de verschaalde slaolie.

Met de grootst mogelijke tegenzin ben ik gisterenmiddag begonnen aan de voorbereidingen op het oliebad voor mijn oren. Ik had al in tijden niet zo een zware klus hoeven volbrengen, maar nu kon ik er niet onderuit. Als ik de allerergste pijn zou willen vermijden moest ik wel gaan druppelen.
Doordat de olie al een keer was gebruikt dreven er allemaal kleine zwarte dingetjes in die ik niet in mijn oren wilde hebben. Eerst wilde ik het nog laten zitten maar dit is nou typisch iets waar een dokter iets van zou zeggen denk ik, als ie allemaal zwarte dingetjes in mijn oren zou terugvinden. Hij zou me dan kunnen bestempelen als een viezerik en dat is dan toch mijn eer te na. Zo wil ik bij mijn huisarts niet te boek komen te staan.
Ik heb daarom de slaolie door een theedoek gegooid om het een beetje te filteren.
Toen ik de klus eenmaal geklaard had stond het zweet me op de rug. Het had me enorm vermoeid en daarom ben ik niet meteen begonnen met druppelen. Ik ben eerst een uurtje gaan rusten op de bank, gewoon om de allerergste vermoeidheid er een beetje uit te krijgen.
Om een uur of drie ben ik dan begonnen met de eerste ronde. Ik wist niet goed hoe je het beste te werk kon gaan. Het leek me geen goed idee om het rechtstreeks vanuit de fles mijn gehoorgangen in te gieten. Ik kwam toen op het idee om eerst wat in het dopje te gieten en dat dan in mijn oor te gieten.
Makkelijk was het niet, en de eerste paar keren mikte ik niet helemaal goed en liep de olie via mijn nek op het hoofdkussen. Pas bij de vierde keer was het raak en stond mijn gehoorgang tot de rand vol met olie. Ik heb het een half uurtje laten intrekken waarbij ik me heel erg verveelde. Een half uur is erg lang als je helemaal niks kan doen maar het leek me het beste om het grondig aan te pakken.
Na een half uur heb ik het tweede oor gedaan, maar toch liep toen alles uit het eerste oor. Het half uur wachten was dus nog voor niks geweest ook.

Ik vond het maar een heel smerig klusje. Toen ik tussen de klamme lappen ging had ik uitgesmeerd over de dag al drie keer mijn oren gevuld met olie en toen was ik ook echt wel aan slapen toe.
Ik was helemaal afgedraaid van alle inspanningen en mijn hele hoofd glom van het vet.

ik had er nooit aan moeten beginnen

Reageren?

Geef een reactie

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.

Huilend om het leven