Je merkt er dan niks meer van

dinsdag, 26 augustus 2008 - Biff | Geploeter

Zojuist heb ik de doktersassistente gebeld om mijn afspraak te verzetten. Ik zie er zo torenhoog tegenop dat ik niet anders kan doen dan afstellen. Ik heb advies ingewonnen bij de assistente en zij heeft me bevestigd dat het inderdaad heel goed is om alvast enkele dagen verse slaolie te druppelen in beide gehoorgangen.
Ik had er gisteren mee willen beginnen, maar ik kon het gewoon niet opbrengen om risico’s te nemen met mijn toch al zo wankele gezondheid en ik wilde de delicate balans in mijn lichaam niet verstoren door onoordeelkundig gebruik te maken van voedingsmiddelen.
Het leek me verstandiger om eerst advies in te winnen over het medisch gebruik van slaolie en dan pas tot daden over te gaan.
Gelukkig heb ik nog een fles slaolie staan die mijn moeder twee jaar geleden heeft gebruikt voor het frituren van oliebollen.
Ik heb maar niet gezegd dat de slaolie niet meer helemaal nieuw was want anders had ze misschien wel gezegd dat ik nieuwe moest gaan kopen en ik vind het al erg genoeg dat ik binnenkort ook al naar buiten moet.

De assistente heeft me verzekerd dat het een pijnloze behandeling betreft en dat ik beslist geen extreme pijn hoef te verwachten. Toen ze dat zei heb ik heel erg goed op haar stembuigingen gelet want je dan de medische wereld absoluut niet vertrouwen. Ze zeggen altijd dat het wel meevalt en als je dan eenmaal een behandeling moet ondergaan is het altijd veel erger dan je werd voorgespiegeld.
Nu kon ik dat ook duidelijk aan haar stem horen. Ze zei het allemaal nét ietsje te opgewekt en op een veel te vrolijk toontje.
Letterlijk zei ze: “Nee hoor, meneer Johansson, u hoeft zich echt geen zorgen te maken. Het is in een paar minuutjes gebeurd en dan is alles weer helemaal in orde en is uw gehoor weer even goed als een jonge jachthond die speciaal gefokt is voor langdurige drijfjachten, waar alles op gehoor en uithoudingsvermogen aankomt.”

De vlotte en routineuze manier waarop ze deze zin oplepelde zei me genoeg. Volgens mij gaat het een drama worden en wordt het een langdurige martelgang met dramatische afloop.
Ik ben namelijk heel erg bang dat ze mijn hersenen gaan raken omdat het aangekoekte oorsmeer al zo lang in het diepste van mijn gehoorgangen zijn verwoestende gang heeft kunnen gaan.
Ik heb verhalen gehoord over langdurige exercities met de lange speciale dokterspincet die volledig uit de hand zijn gelopen, en waarbij stukjes hersens meekwamen waarna de patient niet meer tot normaal functioneren in staat was en vitale hersenfuncties voor altijd waren uitgeschakeld.
Ik moer er gewoon niet aan denken dat mij zoiets vreselijks overkomt, en daarom pieker ik er zo lang over of ik wel moet gaan of niet.
Ik ben liever doof dan dat ik de rest van mijn leven als een plant vegeterend op een gesloten afdeling van een kliniek moet doorbrengen. Ik weet heus wel dat ze je daar liefdevol verplegen. Daarover hoor ik verhalen genoeg.

maar je merkt er dan niks meer van

Reageren?

Geef een reactie

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.

Huilend om het leven