Ik zakte weg in zompige bewusteloosheid

maandag, 25 augustus 2008 - Biff | Geploeter

De dag van gisteren was een dag waarvan ik bijna niets meer weet. Ik kan me nog wel herinneren dat we lang hebben zitten praten op zaterdagavond. Ulrine heeft voornamelijk zitten praten bedoel ik eigenlijk. Ze had gezegd dat we eens goed moesten praten, maar ze bedoelde daarmee dat zij ging praten en dat ik moest luisteren.

Ze wilde eigenlijk alleen maar dat ik overal mee instemde met wat zij zei. Ik noem dat geen gesprek. Steeds als ik iets wilde zeggen brak ze me af. Ze zei dan bijvoorbeeld dat ik naar de dokter moet voor mijn oren, omdat ik bijna niks meer hoor. Ik wilde dan ook wel wat terug zeggen, maar dat lukte helemaal niet.

Ik wilde dan zeggen dat ik het een veel te grote stap vind om naar de dokter te gaan en daar had ik ook hele goede en valide argumenten voor. Mijn argumenten waren dat het wel vijf minuten lopen is, en dat het voor mij in mijn huidige conditie niet te doen is, en dat ik beter kan rusten in plaats van een zware inspanning leveren. Ook had ik willen zeggen dat ik een intense en zware behandeling niet kon ondergaan omdat ik heel slecht tegen extreme kwllingen kan, en als laatste argument had ik willen inbrengen dat ik er niet tegen kan om naar buiten te gaan en geconfronteerd te worden met grote mensenmassa’s.

Al deze dingen kon ik niet zeggen. Telkens kapte Ulrine me af en ik was veel te zwak en oververmoeid om mijn argumenten krachtig neer te zetten, met als gevolg dat er over me heen gewalst werd. Ik kan me niet verweren tegen zoveel verbaal geweld en voelde me als als een ongeschoolde arbeider uit de 19e eeuw die met de pet in de hand bij de directeur van een middelgrote firma geroepen wordt, om ervan verwittigd te worden dat hij wegens faillissement zijn baan is verloren en met onmiddelijke ingang het pand dient te verlaten zonder uitbetaling van het resterende maandloon, waarna hij de afschuwelijke tijding moet brengen aan zijn door honger en harde arbeid uitgeteerde vrouw, die met de allergrootste moeite de eindjes aan elkaar knoopt en zich voelt als een uitgeputte koordanseres die met de moed der wanhoop balanceert op het slappe koord boven een bulderende waterval die onstuimig en met weergaloos bulderend geweld een gigantische regen van waterdruppels opwerpt die elk zicht op deze hachelijke onderneming volstrekt onmogelijk maakt.

Ik kwam er gewoon niet aan te pas.

Uit angst voor de dokter kon ik maar niet in slaap komen. Het werd een moeilijke en lange nacht waarin ik me voortdurend voorstelde hoe ik werd vastgebonden op een doktersstoel en een grimmig grijnzend gespierde zuster met een grote spuit steeds naderbij kwam om mijn oren tot op het bot uit te spuiten. Het was één lange nachtmerrie. Ulrine nam me wel liefdevol bij zich tussen de klamme lappen maar het mocht allemaal niet baten. Met holle ogen van uitputting ben ik opgestaan om te proberen toch maar een blog te schrijven.

Ulrine kwam ook uit bed en gaf me een beker warme melk. Van dat moment af weet ik niets meer. Het enige dat ik nog weet is dat ze me terug in bed stopte en ik me langzaam voelde wegzakken in een diepe zompige bewusteloosheid. Het laatste dat ik me kan herinneren ik dat ik me voelde als een slak die in een jampotje met verse groene blaadjes langzaam stikt omdat ze vergeten zijn wat luchtgaatjes in het dekseltje te prikken.

Nu voel ik me erg duf. Ik heb bijna 24 uur geslapen denk ik en Ulrine is weer aan het werk op de Henri Dunant. Ik snap niet wat er is gebeurd, want toen ik wakker werd was alles naar lysol ruikend schoon in huis, en was ik weer moederziel alleen. Alles voelt steriel aan, net als in een ziekenhuis, zo schoon is het. Het is een beetje eng en het doet me aan de dokter denken. Ulrine zegt dat ik echt moet gaan en ze heeft me net telefonisch laten weten dat ik overmorgen een afspraak heb. Ik kon haar door de telefoon amper horen.

ik twijfel nu of ik moet gaan of niet

Reageren?

Geef een reactie

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.

Huilend om het leven