Het hoeft allemaal niet meer

dinsdag, 2 september 2008 - Biff | Geploeter

Er zijn van die dagen in een mensenleven dat het allemaal veel te veel is, dat het lijden buiten proportioneel is, als een rivier die buiten haar oevers treedt nadat heftige stroom opwaartse slagregens haar hebben doen zwellen tot een meedogenloos en niets ontziend monster dat alles dat zij op haar weg vindt minachtend vernietigd, probleem op probleem opstapelend totdat er een onafzienbare muur van moeilijkheden is ontstaan die alle hoop op een leefbare toekomst definitief en en voor altijd de kop indrukt, alle betrokkenen in totale ontreddering achterlatend.
Vandaag is zo een dag.

Ik heb een lange en ellendige doorwaakte nacht achter de rug waarin ik alleen maar heb liggen zweten en piekeren en geen minuut heb kunnen slapen, geteisterd en tot het uiterste gekweld, op de proef gesteld als ik ben door alle afzichtelijke onrechtvaardigheden die mijn pad gisteren hebben gekruist.
De duivelse hoofdredactrice van VBJZ eist van mij excuses omdat ik haar in een kwaad daglicht gezet zou hebben, en ook mijn neef Jebb heeft me gemaild en meermalen gebeld om erop aan te dringen dat ik een knieval voor haar maak, en door het stof zal kruipen als een onaanzienlijke strontwurm om haar tevreden te stellen.
Ik heb er lang en diep over nagedacht en ik ben tot een besluit gekomen.

Ik zal het niet doen.

Misschien heeft ze wel gelijk en heb ik haar gekwetst in mijn uitlatingen, maar het doet er allemaal niet meer toe. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik een uitermate waardeloze, fantasieloze en niet ter zake doende schrijver ben. Als ik een goed en gerespecteerd schrijver was geweest zou het helemaal geen probleem geweest zijn als ik een beetje laat was met inleveren. Goede schrijvers kunnen doen en laten wat ze willen, en de uitgever is alleen maar blij als de schrijver met een stukje komt, zelfs al duurt het jaren. Er zou reikhalzend naar worden uitgekeken worden, geen berg zou te hoog zijn en geen inspanning te veel om de schrijver te behagen.
Op zo een stuk zou geduldig gewacht worden en er zouden exclusieve spijzen en uitgelezen wijnen aan de schrijver worden geoffreerd, terwijl ik mij tevreden moet stellen met af en toe een belazerd blik bami en een groezelig glas gemeentepils.
Ik weet genoeg.
Het is me duidelijk dat mijn bijdrage aan de literaire wereld niet wordt gewaardeerd, en ik zal niet blijven wachten tot men mij smalend te verstaan geeft dat mijn zielige geploeter niks voorstelt, en mij resoluut de deur gewezen wordt.
Ik hou de eer aan mijzelf.

Heel even speelde de gedachte nog door mijn hoofd om mezelf te verbeteren en het gevecht met mijzelf en de pen aan te gaan, maar ik voel me te afgemat om nog strijd te kunnen leveren, zeker na deze lange slapeloze nacht waarin ik van mijn laatste beetje levenskracht ben beroofd.
Ik heb geprobeerd om een schrijver te worden, maar ik zie nu wel in dat het een onzinnige gedachte was. Nu er meteen al aan het begin van mijn carrière zulke onoverkomelijke problemen zijn met mijn werkzaamheden als schrijver is het wel duidelijk dat het niks kan worden.
Ik heb mezelf belachelijk gemaakt door het voorstel om een column te schrijven aan te nemen, en ik voel me nu als een oude, wegens osteoporose afgekeurde judoka, die op beklagenswaardige wijze een poging heeft ondernomen een gouden medaille te winnen op een middelgroot toernooi, en daarbij in de eerste ronde beide armen heeft gebroken toen hij in de houdgreep werd genomen door een middelmatige beginner van zegge en schrijven veertien jaar.

het hoeft allemaal niet meer

Reageren?

Geef een reactie

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.

Huilend om het leven